Śluby czasowe s. Marii Paschalisy od Chrystusa Pana – Jedynego Oblubieńca
W sobotę, 27 czerwca 2026 roku w kościele klasztornym Mniszek Kamedułek w Złoczewie miała miejsce podniosła uroczystość: po dwóch latach nowicjatu, nasza Siostra – s. Maria Paschalisa od Chrystusa Pana – Jedynego Oblubieńca została zaślubiona Bogu poprzez Pierwszą Profesję Monastyczną.
Złożyła ją z wielką radością i wyrażonym wcześniej szczerym oddaniem, na ręce Matki Opatki, podczas uroczystej Mszy świętej, której Mszy przewodniczył Biskup Kaliski Damian Bryl, sprawując ją w koncelebrze z o. Tomaszem Grabarą ze Zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny, ojcem duchowym naszego Nowicjatu. W Eucharystii uczestniczyły oczywiście mniszki kamedułki, a także bliscy naszej Siostry, w tym troje rodzeństwa, oraz złoczewscy parafianie.
W obecności wszystkich tych świadków s. Paschalisa ślubowała zachowanie monastycznej stałości, przemianę obyczajów, czystość, ubóstwo i posłuszeństwo.
Zobowiązania te, możliwe do podjęcia dzięki łasce przyjętego kiedyś Chrztu świętego, są „publicznym i widzialnym wyrazem całkowitego oddania się Bogu w pełnym upodobnieniu do Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, dzięki uświęcającemu działaniu Ducha Świętego”. Jak stwierdzają dalej zakonne Konstytucje (art.93), „ze swojej strony mniszka kamedułka będzie starała się wzrastać w otwartości na działanie Ducha, wspierana z mądrością i dyskrecją przez wskazówki prawowitych przewodników duchowych oraz korzystając z tych środków i sposobów życia ascetycznego, które tysiącletnia Tradycja Camaldoli wypracowała na przestrzeni wieków, w celu zapewnienia, strzeżenia i owocowania ślubów monastycznych”. Będzie pamiętała, „że sama nazwa «Mniszka» zobowiązuje ją do życia całkowicie oddanego «unum necessarium», którego wymaga Ewangelia, zgodnie ze słowami św. Benedykta «Soli Deo placere desiderans» (pragnąc podobać się jedynie Bogu), na drodze stopniowego ogołocenia nie tylko z rzeczy zbędnych, lecz nawet z koniecznych, gdy zostanie to rozpoznane jako wewnętrzny impuls Ducha w świetle rozeznania dokonywanego w posłuszeństwie Regule i Opatce”.
Także Ksiądz Biskup w swojej homilii podkreślił fakt, że życie konsekrowane nie jest drogą do osobistego spełnienia, lecz do wiernej służby Bogu i stawiania Go w centrum codzienności. Zwrócił uwagę, że profesja zakonna nie oznacza zakończenia duchowej drogi, ale jest etapem w nieustannym dążeniu do doskonałej miłości, której wzorem pozostaje Jezus Chrystus Ukrzyżowany. Użył przy tym pięknego biblijnego terminu, nazywając śluby zakonne Przymierzem, które osoba konsekrowana zawiera z Chrystusem. On, Chrystus Oblubieniec, pozostaje wierny swoim obietnicom i nieustannie udziela swojej łaski. Od nas zależy, czy i my dochowamy wierności, przyjmują Jego łaskę i na niej się opierając.
Ponieważ człowiek sam z siebie jest istotą słabą, dlatego oprócz swojej łaski, Bóg daje mu różnoraką pomoc. W życiu monastycznym jest nią Wspólnota – nie tylko modląca się za wszystkie swoje członkinie, ale też z siostrzaną miłością weryfikująca indywidualne postawy. Niech nasz Pan, Jezus Chrystus, błogosławi i wspomaga Neoprofeskę – s. Marię Paschalisę oraz nas wszystkie w tym radosnym i pięknym trudzie wzrastania w świętości i upodabnianiu się do Niego!